آري ، ما غنچهء يک خوابيم

بیاد بیاور

               فصل خوشبختی باغ دستهای من

                               که پر از میوهء محبت بود

                                           سر ٍ شاخ ٍ هر انگشتم !

بیاد بیاور

            فصل سبز زایش عشق

            فصل گشایش دریچهء حس

            فصل دل گشودن ٍ آغوش

            فصل آغوش گشودن ٍ دل

            فصل رویش جوانهء لبخند

            فصل شکفتن شکوفهء سکوت

فصل سرگردانی چشم

                    در قله های برفگیر عاشقی

                         در غارهای تیرهء دلتنگی

                            در دامنه های سبز مه گرفته

                                                    و لب پرتگاه ٍ نور

فصل لرزش پلک

     فصل چشمک زدن حرفهای چشم و کاف

                                        در سایه روشن ٍ افق های دور

فصل چشم انداز حقیقت

فصل وا شدن پنجرهء غم

فصل کنار رفتن بردهء ابهام

فصل تمرین کلمات ٍ هیچ

            فصل خواب سبک یک ماهی ، پای یک سنگ بزرگ

            فصل ارواح روان  در بستر  رود حیات

           فصل برخورد دو سنگ !

          فصل روانی ٍ شن در بستر زلال ٍ رود !

                                        فصل آشنایی ٍ دو شن !

                                                       در حریم ٍ پاک ٍ رود !

بیاد  بیاور

      فصل حاصلخیز و پربار ٍ دستهای من

                                که پر از نوازش بود ! :

آنگاه که گنجشکی می لرزید

آنگاه که شاخه ای می جنبید

آنگاه که علفی له می شد

آنگاه که شبنمی می افتاد

وقتی که گونه ای می پژمرد

آنگاه که رودی می خشکید

آنگاه که ترسی سایه می افکند

آنگاه که که لبخندی می پژمرد

                      و دستهای من پر از نوازش بود

وقتی که چشمها پر از روزنهء دیدن بود

وقتی که پا ها  پر از زمزمهء  رفتن بود

وقتی که دستها پر از وسوسهء چیدن بود

                               وقتی که بالها پر از روزنه پرواز بود

                               وقتی که لبها پر از زمزمهء آواز بود

بیاد  آر !

فصل خوشبختی باغ دستهای من

                      که پر از میوهء محبت بود

                                               سر ٍ شاخ ٍ هر انگشتم !

          و دستهای من میوهء نوازش بود

                      و دستهای تو سبدهای خالی التماس و خواهش !

مثل روز روشن بود

                    کسی در آب

                               سنگ ٍ کدورت می ریخت

                                        حقیقت سوار هر موج

                                       می آمد سمت ٍ من و تو

                                                    می رفت تا دل ٍ گرداب

                                                        می رفت تا لب ٍ تردید

ما کنار زمزم ٍ حقیقت بودیم

 لب رود تکامل

لب حوض تجلی

                    تو  لب ٍ تالاب ٍ حقیقت

                               من لب ٍ گرداب تردید

                    باد می وزید - و رطوبت 

                                می نشست  روی گونهء تردید

                                   و لب  پنجره ء نگاه ٍ من ، مرطوب شد !!!

  بیاد آر - اگر توانستی !

                                         فصل تردید حقیقت را !!!

                                                                               بیاد آر ....      

                                                                        ۲۸ / اردیبهشت /۸۴

شوربختی مرا ببین

پاک بودم و زلال

چون اشک ، از چشمت اوفتادم

 

******

تباهی معنا شدم

بس که سوختم

در تب ِ آهی !

 *****

دست دست ، که می کردی دلم را ،

دانستم  می شکند

**** 

گفته بودی دل می زنی !

باور نکردم ! سنگدل !

زدی و شکست !!!

فرا رسیدن  تاسوعا و عاشورای حسینی را

به عاشقان آن حضرت تسلیت می گویم .

ما را درین شبهای استجابت از دعای خویش محروم نکنید

حسين دانست :

 مردن چه با شکوه است 

 آنگاه که زندگی کم می آورد!

 

بنام  آن یگانه

توانایی که در یک طرفة العین

ز کاف و نون  پدید آورد کونین

یکی خط است از اول تا به آخر

بر او خلق جهان گشته مسافر

درین ره انبیاء چون ساربانند

دلیل و رهنمای کاروانند

وز ایشان سید ما گشته سالار

هم او اول هم او آخر درین کار

شده او پیش و دلها جمله در پی

گرفته دست جانها دامن وی

درین ره اولیاء باز از پس و پیش

نشانی داده اند از منزل خویش

به حد خویش چون گشتند واقف

سخن گفتند در معروف و عارف

یکی از بحر و وحدت گفت اناالحق

یکی از قرب و بعد و سیر زورق

یکی را علم ظاهر بود حاصل

نشانی داد از خشکی ساحل

یکی گوهر بر آورد و خزف شد

یکی بگذاشت آن - نزد صدف شد

یکی در جزو و کل گفت این سخن باز

یکی کرد از قدیم و محدث آغاز

یکی از زلف و خال و خط بیان کرد

شراب و شمع و شاهد را عیان کرد

یکی از هستی خود گفت و پندار

یکی مستغرق بت گشت و زنار

سخنها چون به وفق منزل افتاد

در افهام خلایق مشکل افتاد

کسی را که اندرین معنی است حیران

ضرورت می شود دانستن آن

معانی هرگز اندر حرف ناید

که بحر قلزم اندر ظرف ناید

با سلام و صلوات بر سید رسولان  حضرت پیامبر اکرم ( ص )

و با تمسک به سید و سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین (ع)

و عرض تسلیت ایام مختص به آن بزرگوار به پیشگاه امام عصر (عج)

میخواهم  دلنوشته ها و تراوشهای ذهن خود را در این صفحه

پیش روی عزیزان بگذارم و از نظرات و گفته ها و نوشته های شما

در جهت اصلاح و نیل به کمال نوشته های خویش بهره مند گردم

امید اینکه آینه روی شما مرا به خویش بنماید و باعث گردد که نقصهای خویش را بکاهد

و این بدان علت بود که خواست آن یگانه بر این است تا ما در مسیر زندگی

سلوک خویش را یافته و از آزمونها و دشواریهای مسیر زندگی گذشته

و همچنان طالب قله بوده و در مسیر رسیدن گام برداریم .

در حقیقت هم اوست که بندگانش را در حالات مختلف می آزماید

 تا میزان حضور و یا غفلت آنان را نسبت به خویش به آنها بنمایاند

کند او  جمله دلها را عشاقی

گهی مغنی گردد گاه ساقی

زهی مطرب که از یک نغمه خوش

زند در خرمن صد زهد آتش

زهی ساقی که او از یک پیاله

کند بیخود دوصد هفتاد ساله

رود در خانقه مست شبانه

کند افسوس صوفی را فسانه

وگر در مسجد آید  در سحر گاه

بنگذارد  در او یک مرد آگاه

رود در مدرسه چون مست مستور

فقیه از وی شود بیچاره مخمور

زعشقش زاهدان بیچاره گشته

ز خان و مان خود آواره گشته

یکی مومن دگر را کافر او کرد

همه عالم پر از شور و شر او کرد

خرابات از لبش معمور گشته

مساجد از رخش پر نور گشته

همه کار من از وی شد میسر

بدو دیدم خلاصی از نفس کافر

دلم از دانش خود صد حجب داشت

ز عجب و نخوت و تلبیس و پنداشت

درآمد از درم آن بت سحر گاه

مرا از خواب غفلت کرد آگاه

ز رویش خلوت جان گشت روشن

بدو دیدم که تا خود کیستم من

چو کردم در رخ خوبش نگاهی

برآمد از میان جانم آهی

مرا گفتا که ای شیاد سالوس

بسر شد عمرت اندر نام و ناموس

ببین تا علم و کبر و زهد و پنداشت

ترا ای نا رسیده از که وا داشت

نظر کردن برویم نیم ساعت

همی ارزد هزاران ساله طاعت

علی الجمله رخ آن عالم آرا

مرا با من نمود آن دم سراپا

سیه شد روی جانم از خجالت

زفوت عمر و ایام بطالت

چو دید آن ماه کز روی چو خورشید

که ببریدم من از جان خود امید

یکی پیمانه پر کرد و بمن داد

که از آب وی آتش در من افتاد

کنون گفت از می بیرنگ و بی بو

نقوش تختهء هستی فرو شو

چو آشامیدم آن پیمانه را پاک

در افتادم ز مستی بر سر خاک

کنون نه نیستم در خود نه هستم

نه هشیارم نه مخمورم نه مستم

گهی چون چشم او دارم سری خوش

گهی چون زلف او باشم مشوش

گهی از خوی خود در گلخنم من

گهی از روی او در گلشنم من

اینک ای عزیز! بخوان و

به چشم منکری منگر در او خوار

که گلها گردد اندر چشم تو خار

نشان ناشناسی ناسپاسی است

شناسایی حق در حق شناسی است

غرض زین جمله ام  تا گر کند یاد

عزیزی گویدم رحمت بر او باد

                                                                                            با مدد از گلشن راز

و اما چرا اینجا  این نام  را بخود گرفته؟

حقیقتا نامهای بیشماری از ذهنم گذشتند و بر هرکدام تردیدی داشتم

از سهراب سپهری مدد گرفتم و این شعر او آمد :

آری ،ما غنچهء یک خوابیم

- غنچهء خواب ! آیا می شکفیم ؟

- یک روزی ، بی جنبش برگ.

- اینجا؟

- نی ، در درهء مرگ.

- تاریکی ، تنهایی

- نی ، خلوت زیبایی.

- به تماشا چه کسی می آید ، چه کسی ما را می بوید ؟

- ...

- و به بادی پرپر ...؟

- ...

- و فرودی دیگر ؟

- ...